Mijn verhaal
Waarom ik op mijn 73e de Roparun fiets
Waarom ik fiets
Iedereen heeft zijn eigen reden om mee te doen aan de Roparun. Voor mij is het veel meer dan een sportieve prestatie. Door de ziekte van mijn vrouw heb ik van dichtbij ervaren wat kanker met een mens en een gezin doet. Daarom stap ik ieder jaar weer op de fiets. Niet alleen om kilometers te maken, maar vooral om geld in te zamelen voor mensen die deze steun hard nodig hebben.
Elke kilometer brengt ons dichter bij een wereld waarin mensen met kanker de zorg, aandacht en ondersteuning krijgen die zij verdienen. Dat geeft mij de motivatie om ook dit jaar weer aan de start te verschijnen.
2004 ons leven veranderde
In 2004 stond ons leven plotseling op zijn kop. Mijn vrouw kreeg de diagnose kanker. Van de ene op de andere dag draaide alles om onderzoeken, behandelingen, ziekenhuisbezoeken en de onzekerheid over wat de toekomst zou brengen.
Gelukkig sloeg de behandeling aan en herstelde zij. Maar de gevolgen van de chemotherapie zijn nooit helemaal verdwenen. Tot op de dag van vandaag ondervindt zij daar de gevolgen van.
Die periode heeft mij voorgoed veranderd. Ik heb gezien hoeveel moed, kracht en doorzettingsvermogen er nodig is om zo’n ziekte te doorstaan. Ook heb ik ervaren hoe belangrijk goede zorg, steun van anderen en hoop zijn.
Opnieuw kanker
Jaren later leek het leven weer zijn gewone gang te gaan. We hadden geleerd om vooruit te kijken en te genieten van de mooie momenten. Maar toen kwam opnieuw het slechte nieuws: mijn vrouw kreeg voor de tweede keer de diagnose kanker.
Opnieuw volgden onderzoeken, behandelingen en chemotherapie. We wisten inmiddels wat ons te wachten kon staan, maar dat maakte het niet gemakkelijker. De onzekerheid, de spanning en de machteloosheid waren weer dagelijks aanwezig.
Gelukkig heeft ook deze behandeling succes gehad. Daar zijn we ontzettend dankbaar voor. Toch heeft deze periode opnieuw diepe indruk op ons gemaakt. Je beseft hoe kwetsbaar het leven is en hoe belangrijk goede zorg en ondersteuning zijn voor patiënten én hun naasten.
Juist daardoor kreeg de Roparun voor mij een nog diepere betekenis. Elke kilometer die ik fiets en ieder bedrag dat wordt ingezameld, helpt mee om het leven van mensen met kanker draaglijker te maken. Dat geeft mij de motivatie om ieder jaar opnieuw aan de start te verschijnen.
Daarom blijf ik fietsen
Ik ben inmiddels 73 jaar en ouder dan veel andere deelnemers aan de Roparun. Toch stap ik ieder jaar met veel overtuiging op de fiets. Niet om mezelf te bewijzen, maar omdat ik weet hoe belangrijk het werk van de Roparun is.
Door de ziekte van mijn vrouw heb ik van dichtbij ervaren wat kanker met een mens en een gezin doet. Die ervaringen draag ik iedere kilometer met mij mee. Ze herinneren mij eraan waarom ik mij blijf inzetten voor dit bijzondere doel.
Tijdens de Roparun ervaar ik iets bijzonders. Honderden vrijwilligers, lopers, fietsers, chauffeurs en verzorgers werken samen met één doel: geld inzamelen om het leven van mensen met kanker draaglijker te maken. Die saamhorigheid geeft mij energie en motiveert mij om ook de volgende editie weer aan de start te staan.
Ik hoop dat mijn verhaal anderen inspireert om de Roparun te steunen. Dat kan met een donatie, maar ook door het delen van mijn actie of door mij aan te moedigen tijdens de voorbereidingen en de tocht. Iedere bijdrage, groot of klein, helpt.
Samen kunnen we een verschil maken. Daarom blijf ik fietsen.
Dank je wel voor jouw steun. Samen maken wij het verschil